Artikelen database: neuschwabenland deel 42

Homepage » Artikelen database » neuschwabenland deel 42
[AFBEELDING]

De kleinere details komen nu op het dek. Dit worden de schijnwerpers.

 

 

Intussen wordt ook gewerkt aan de toren voor de beamer bevestiging. Dit is de draaitop waar de beamer uiteindelijk in komt bevestigd.

 

 

De houten delen zijn inmiddels al wat geweatherd.

 

 

Bij goed kijken zijn de schijnwerpers te zien..

 

 

We zien ook aan de buitenringen van de schijnwerpers stukken touw hangen. Hieraan werd gedraaid en vastgehouden tijdens een ietwat ruwe zee.

 

 

 

 

 En nog een passage uit het boek.

 

De redding?.

 

Naast de romp stond ik nu helemaal naakt en zonder haar. Ze zullen erg verrast zijn als ze mij weer zien dacht ik. Maar misschien val ik dan wel ten prooi aan die testen van de nazi`s of gaan ze mij alsnog doden!. Maar om hier op een van de ijsschotsen te blijven staan leek mij ook geen goed idee. Ik moest snel kleding zien te vinden en dan contact leggen met mijn bemanning. Maar ik bedacht mij opeens om niet op de neuschwabenland te gaan maar op dat andere schip welke langszij lag aan de neuschwabenland. Daar maakte ik misschien wel meer kans om te overleven. Snel rende ik naar de boeg van dit akelige schip en zag al de boeg verschijnen van het andere schip. Mijn maag rommelde. Ja het was inmiddels al wel weer naar mijn gevoel een tijdje geleden dat ik gegeten had. Ik sloeg mijn armen om mijn borst en liep snel door richting het andere schip. Terwijl ik rondom haar liep bemerkte ik dat er veel met lichten werd geschenen op het ijs. Ik zag ook aan deze zijde ineens allerlei schimmen op het ijs rennen. Ik keek weer naar boven en zag veel mensen met geweren op de verschansing liggen ten teken dat ze op zoek waren naar doelen om op te schieten. Ik hoorde voetstappen in de sneeuw dichterbij komen. Haastig keek ik om mij heen om te zien wie of wat daar aan kwam gelopen. Ik voelde een ijskoude wind door mij heen gaan en merkte dat mijn lichaam rilde van de kou. Verbaasd keek ik naar mijn lichaam waar nu opeens mijn lichaamshaar rechtop ging staan. Hoe kon dit nou weer?. Ik voelde helemaal niet de enorme koude hier maar wel de koude wind opeens?. Er stond nu een bekende van mij ineens voor mij met de rug naar mij toe. Dit was de scheepskok althans daar zag het wel naar uit. Ik riep zacht zijn naam en legde mijn hand op zijn schouder om hem te gebaren dekking te zoeken samen met mij. Mijn hand ging dwars door hem heen!. Alsof hij een geest was. Ik kon hem niet aanraken. Maar hij draaide zich om en herkende mij meteen. " Du Heinz Lunner......du lebst nog?. Ik schrok en hoopte dat niemand hoorde hoe hij mijn naam zo hard in de kille nacht schreeuwde. Ik keen snel naar boven en keek weer naar de kok. " Mitgehen mit mich " fluisterde ik en weer keek ik snel naar boven in de hoop dat niemand reageerde. De kok keek mij aan en begon te lachten....Ha ha ha hij lachte heel hard en ik deed het bijna in mijn broek van angst omdat ik nu zeker wist dat dit bovenop het schip gehoord zou worden. Niemand reageerde...gelukkig dacht ik en fluisterde tegen de kok dat hij stil moest zijn . De kok schudde zijn hoofd en sprak luid " die leute sehen uns nicht ". Ik fronsde mijn wenkbrauwen en keek hem verward aan. " kom mit " riep hij en lachend liep hij voor mij uit en riep ook nog dat ik zo naakt wel erg magertjes uitzag....Hij liep richting het schip en ik volgde gedwee. De loopplank wiebelde nu eens niet terwijl wij hierop omhoog liepen naar het dek. De wind wakkerde aan en ik vond het raar dat de plank niet wiebelde en doorboog zoals altijd. Eenmaal op dek zag ik dat er een man of dertig zo schatte ik in, op het dek aanwezig waren. De meeste stonden op de uitkijk of renden op het dek op en neer. De kok gebaarde mij om hem te volgen en ik liep achter hem aan door de deur naar binnen. Hier is beslist geen verwarming aan want ik voelde de normaal altijd aanwezige hitte benedendeks niet. Ik zag de bekende leidingen lopen van de neuschwabenland langs het plafond. He!....ik was toch om dit schip heen gelopen om in het andere schip te kunnen gaan. Hoe kon dit nou ?. Verdorie....dit was de neuschwabenland....Hoe kon ik.......ik werd bang en riep tegen de kok dat dit toch niet de neuschwabenland kon zijn?. De kok draaide zich om om en ik zag dat hij nu een strak gezicht trok. Hij stopte met lopen en keek mij strak en serieus aan. Hij zei " du bist jetz auf der neuschwabenland ". Hij draaide zich weer om en liep weer verder. Ik wordt gek dacht ik maar ging toch maar achter hem aan. Ik dacht dat ik toch echt wel om de neuschwabenland heen was gelopen...wel heel zeker!. We liepen naar de kantine en daar zag ik dat er al mijn collega bemanningsleden wel aanwezig waren. Het werd stil en iedereen keek mij aan. Ik wist mij geen houding aan te geven. De kok draaide zich naar mij om en gaf mij een stapel kleding aan. " Anziehen " riep hij op een strakke toon. Ik was zo verdwaasd door al deze gebeurtenissen dat ik helemaal vergeten was dat ik nog steeds naakt was. Het was gewoon geworden. Ik voelde helemaal geen schaamte. Terwijl ik mij aankleedde begonnen verscheidene mensen te praten tegen mij. " Heinz....du bist an leben! ". Ik ben niet dood riep ik in volle borst uit. ik heb geluk gehad. " Nein....." sprak de kok tegen mij. " Du lebst nicht mehr. "..." Du bist gestorben " . " Wir sind alle gestorben "...zie hij. Hij nam een fles welke op de tafel stond en keek weer strak naar mij. Hij zwaaide ineens met de fles tegen mijn lichaam aan en ik schrok ervan. Ik voelde niets. De fles ging dwars door mij heen alsof ik een geest was!. Ik sprong naar achteren tegen de muur aan. En ik viel op de grond door de wand heen in de loopgang ernaast!...Aaaahhhh.....schreeuwde ik en mijn hart begon heel hard te kloppen. Ik kon mijzelf aanraken maar niemand anders en ook de wanden hielden mij niet tegen. De kok kwam ook door de wand heen gelopen en hij pakte mijn arm vast en trok mij op. En ik begon mij misselijk te voelen en merkte dat dit allemaal niet meer aankon. Hoe kon hij mij nu wel aanraken?. En zagen alle anderen in de kantine mij wel?. Toen werd alles zwart voor mijn ogen........

Dit artikel:

[LINK]



 
 
[x]


« Vorige
Volgende »

 
Een ogenblik geduld...