Artikelen database: neuschwabenland deel 27

Homepage » Artikelen database » neuschwabenland deel 27
[AFBEELDING]

 

 

Midden in de nacht was het toen de neuschabenland voor de tweede keer uitvoer voor een testvaart. Het was donker en de koude gure wind waaide hard over het dek als het schip uit de grot vaart. Sneeuw raasde erover alsof het probeerde om het schip meteen onder te dekken met enorme ladingen sneeuw. Ik weet nog hoe de boeg naar stuurboord zwenkte terwijl de diesels ronkten. Om mij heen kijkend terwijl ik vooraan op de boeg stond besefte ik ineens hoe zwaar het wel was om hier te leven te midden van de koude en de harde wind. Golven sloegen hard midscheeps tegen de romp en het schip voer verder de lege zee op. Het enigste wat te zien was zwaren de lichten boven in de stuurhut waar de aanwezige bemanning stil stond alsof het poppen waren. Voor de rest was alles donker. Ik besefte dat ik hier stond te verkleumen en dat er verder niets nu ging gebeuren en dus bleef mij maar een ding te doen en dat was benedendeks te gaan naar de warmte en de bemanningsleden op te zoeken. Terwijl ik het trap einde bereikte sloeg plots de deur open waarachter de Nazi geleerden verbleven . Ik zie dat er in deze grote ruimte veel lichten branden en een wazig beeld vertroebelde mijn beeld door de rook afkomstig van de geleerden die ijverig van alles zijn aan het doen waren aan de aanwezige apparatuur. Stil staan mag niet want een van de geleerden kwam naar buiten en stopte in de deuropening. Hij keek mij indringend aan en vroeg wat ik wilde. Aan zijn riem hing een dolk die glansde in het licht. Niets antwoorde ik en liep maar beter door want je wist maar nooit met deze nazi`s. Met een harde knal trok hij de deur dicht en ik draaide mij om en wilde doorlopen naar mijn hut als opeens de rode lampen aangaan en uit de luidsprekers werd geroepen dat iedereen naar het dek moest komen. Deuren gaan open en de stilte werd doorbroken door voetstappen en gefluister van de bemanning. Iedereen liep de trappen op en onwillig werd ook ik meegesleurd richting trap. En zo stond ik opeens weer boven in de kou en de harde koude wind. Boven in de stuurhut gaat een deur aan bakboord open en daar scheen rood licht in deze ruimte. En weer kwam daar een forse man naar buiten in een dikke witte jas gehuld. Zijn bontkraag wapperde in de wind. Hij liep naar de rand van het kleine dek achter de stuurhut en wees met zijn vinger naar de antenne in het midden van het dek. Iedereen volgde de vinger en keek ernaar. Duidelijk is te zien dat deze richting bakboord draait en begint te gloeien. Duidelijk is te horen dat waarschijnlijk de spoelen worden opgeladen want je hoorde de bijen weer opkomen. Althans daar leek het geluid op. Terwijl de antenne draaide werd het geluid steeds harder en het was ook goed te zien dat deze begon te gloeien. In het midden ervan werd het langzaam van dieprood naar geel van kleur. De nazi liep terug de stuurhut in en sloot de deur achter zich. De antenne stopte met draaien...En opeens schoten er ontelbare blauwe kleine vonkjes over het dek en langs de stuurhut omhoog. Sommige raakten mij en de andere bemanningsleden en dit deed best wel pijn alsof er een naald in je wordt gestoken als er eentje je raakte. Luid riepen de aanwezige mensen weg weg......naar de deur toe. Sommige zijn er al en proberen de deur te openen maar dat ging niet. De deuren zijn van binnen op slot gedaan. Paniek maakt zich meester van iedereen en al snel ging iedereen over het dek rennen niet wetend waarheen. En opeens een trilling over mijn huid en mijn haren gingen overeind staan. De vonken namen toe en het gehele schip was opeens gedompeld in deze kleine vonken. Het stak enorm in mijn huid alsof er wel honderden bijen op mij waren beland . En dan zie ik in de schemering van het vage licht uit de stuurhut dat de lucht voor de antenne trilt alsof deze enorm heet is en een hoog snerpend geluid komt op en een soort gesis was goed te horen. Dan schoot er opeens een korte maar felle flits uit de antenne en deze raakte een ijsberg niet ver van ons vandaan. Met een enorme klap spatte deze uit elkaar en het ijs vloog in de lucht en het was te zien dat deze ijsdelen op het schip gingen vallen. Terwijl deze op het dek vielen voelde ik dat mijn lichaam verlamd werd...ik kon mij niet meer bewegen en doordat het schip een enorme beweging maakte naar de andere zijde viel k om en rolde over het dek richting de verschansing. Ik kon mij nog net vastgrijpen aan een losloggend touw en zwiepte hiermee over het dek terwijl ik de andere bemanningsleden hierdoor op de grond gooi de richting de voet van de antenne. Terwijl ik mij hieraan vastgreep vlogen mijn voeten eronder en verloor ik mijn greep erop en gleed door om precies in midden eronder tegen een dikke stroomkabel aan te glijden. Het schip valt terug en ik zie dat er over het dek grote rode vlammen schoten. Luid en duidelijk schreeuwen de mensen en bonkende geluiden overmeesteren het gezoem van de antenne. En dan opeens leek het alsof de tijd stilstond. Niets bewoog meer en er was ook geen geluid meer te horen. Hoelang dit heeft geduurd weet ik niet maar opeens kwam het geluid weer terug en zag ik tussen de antenne constructie door dat de bemanningsleden welke nog op het dek lagen omhoog gingen zweven misschien wel een meter of meer. De donkere lucht leek te draaien en deze ging steeds sneller en sneller. Met een geluid alsof er een trein voorbij kwam zag ik dat er ledematen zoals benen en armen over het dek vielen . En toen ineens vielen alle bemanningsleden omlaag op het dek terug.........Het geluid neemt snel af en het schip stopte met het bonken. Sommige mensen schreeuwden het uit van de pijn en terwijl ik onder de antenne uitkroop zag ik mist over het dek hangen en de flitsen waren weg. Ik kon geen enkel bemanningslid verstaan het leek wel Russisch of iets in die richting. Toen sloeg de deur boven bij de stuurhut open en verschenen er enkele mensen met ook dikke witten jassen aan langs de reling. Terwijl de lichten aangingen op het dek zag ik dat er mensen met geweren stonden langs de reling boven bij de stuurhut . Gericht schoten ze mensen dood welke ledematen misten of rare vormen hadden aangenomen. Ze leken net kluwen touw of alsof ze uit gelei bestonden. Gelukkig ben ik niet de enigste die dit heeft overleefd. Ik zag dat er meer mensen opstonden . Blij dat ik niet de enigste was wilde ik naar ze toe rennen als opeens de geweren weer begonnen met schieten. Gericht op de overlevenden. Ik besefte meteen dat ik in levensgevaar was en besloot snel om weg te rennen richting het achterdek. Rennen voor mijn leven was mijn enigste gedachte. Aan het einde van het achterdek zag ik een kist geopend staan waar overheen een zeil gedeeltelijk lag. Ik sprong erin en sloot de kist maar besefte ook meteen dat ik nu als een rat in de val zat. Hoelang ik daar heb gezeten weet ik niet maar de kist ging opeens open en ik voelde een klap in mijn nek en verloor mijn bewustzijn.....

 

uit: Fiction or reality " Neuschwabenland die Erzählung ".

Dit artikel:

[LINK]



 
 
[x]


« Vorige
Volgende »

 
Een ogenblik geduld...